Conjugação do verbo:
inquietar
Indicativo
Presente
eu
inquietotu
inquietasele/ ela/ você
inquietanós
inquietamosvós
inquietaiseles/ elas/ vocês
inquietamPretérito Perfeito
eu
inquieteitu
inquietasteele/ ela/ você
inquietounós
inquietámosvós
inquietasteseles/ elas/ vocês
inquietaramPretérito Imperfeito
eu
inquietavatu
inquietavasele/ ela/ você
inquietavanós
inquietávamosvós
inquietáveiseles/ elas/ vocês
inquietavamPretérito Mais-Que-Perfeito
eu
inquietaratu
inquietarasele/ ela/ você
inquietaranós
inquietáramosvós
inquietáreiseles/ elas/ vocês
inquietaramFuturo
eu
inquietareitu
inquietarásele/ ela/ você
inquietaránós
inquietaremosvós
inquietareiseles/ elas/ vocês
inquietarãoConjuntivo
Presente
que eu
inquieteque tu
inquietesque ele/ ela/ você
inquieteque nós
inquietemosque vós
inquieteisque eles/ elas/ vocês
inquietemPretérito Imperfeito
que eu
inquietasseque tu
inquietassesque ele/ ela/ você
inquietasseque nós
inquietássemosque vós
inquietásseisque eles/ elas/ vocês
inquietassemFuturo
se eu
inquietarse tu
inquietaresse ele/ ela/ você
inquietarse nós
inquietarmosse vós
inquietardesse eles/ elas/ vocês
inquietaremInfinitivo
Pessoal
eu
inquietartu
inquietaresele/ ela/ você
inquietarnós
inquietarmosvós
inquietardeseles/ elas/ vocês
inquietaremImpessoal
inquietar
Condicional
eu
inquietariatu
inquietariasele/ ela/ você
inquietarianós
inquietaríamosvós
inquietaríeiseles/ elas/ vocês
inquietariamImperativo
Afirmativo
inquieta
tu
inquiete
ele/ ela/ você
inquietemos
nós
inquietai
vós
inquietem
eles/ elas/ vocês
Negativo
não inquiete
ele/ ela/ você
não inquietemos
nós
não inquieteis
vós
não inquietem
eles/ elas/ vocês
Gerúndio
inquietando
Particípio Passado
inquietado